"امامت"از مهم ترین بحث های فرقه های کلامی،به خصوص فرقه ی اسماعیلیه است. در آثار ناصرخسرو امام مرکز و مدار بحث این تفکر شیعی اسماعیلی بوده، وی مقام علمی امام علی را هم شأن پیغمبر تصوّر می نماید، تأویل باطن دین را وظیفه ی او می داند، گاهی هم این منزلت رفیع امامت را با انتساب این لقب به خلیفه ی فاطمی معاصر خود تنزّل می دهد. هدف این مقاله بررسی علم امام علی(ع) و تأویل آن با استفاده از منابع کلامی اسماعیلیه در آراء ناصرخسرو است. روش کار در این مقاله، سند کاوی و تحلیلی بوده، یافته های این مقاله نشان می دهد، وجود زمینه های علمی-کلامی و توانایی تأویل دین امام علی(ع)،باعث شده تا در اندیشه ی این شاعر اسماعیلی خصایل و فضایلی چون: الهام و ارتباط با حق، خلیفه ی بحق-حقّ-تعالی-و وصی رسول اکرم(ص)؛ مطّلع از حقایق عالم، عالم به رسالت حضرت خاتم(ص)، عیبه ی اسرار و دروازه ی شهرعلم نبی مکرم اسلام(ص) تنها به وی اختصاص داده شود؛ نتیجه ی این پژوهش حاکی از آن است که امام علی(ع) از نگاه ناصر خسرو در نظم امور عالم دارای جایگاه کانونی است.