1. قرآن کریم.
2. ابن عاشور، محمدطاهر، (1420ق). تفسیر التحریر والتنویر. تونس، الدار التونسیة للنشر.
3. آلوسی، محمود، (1415ق). روح المعانی فی تفسیر القرآن العظیم. بیروت، دار الکتب العلمیة.
4. جاحظ، عمرو بن بحر، (1399ق). البیان والتبیین. بیروت، دار الجیل.
5. جرجانی، عبدالقاهر، (1404ق). اسرار البلاغة. قاهره، دار المعارف.
6. خطیب قزوینی، محمد بن عبدالرحمن، (1423ق). الإیضاح فی علوم البلاغة. بیروت، دار الکتب العلمیة.
7. راغب اصفهانی، حسین بن محمد، (۱۴۱۲ق). المفردات فی غریب القرآن. بیروت، دار العلم.
8. سجودی، فرزان، (1390). نشانهشناسی کاربردی. تهران، نشر علم.
9. سکاکی، یوسف بن ابیبکر، (1407ق). مفتاح العلوم. بیروت، دار الکتب العلمیة.
10. شعیری، حمیدرضا، (1388). از نشانهشناسی ساختگرا تا نشانه-معناشناسی گفتمانی. فصلنامه نقد ادبی. ش 8. صص 33-51. https://sid.ir/paper/158279/fa
11. طباطبایی، محمدحسین، (۱۳۷۴). تفسیر المیزان، قم، دفتر انتشارات اسلامی.
12. طبرسی، فضل بن حسن، (1372ق). مجمع البیان فی تفسیر القرآن. تهران، ناصر خسرو.
13. طبری، محمد بن جریر، (۱۴۱۵ق). جامع البیان فی تفسیر القرآن. بیروت، دار المعرفة.
